Agia Galini, dag 10 (en dag 11!)

Lange dag, lang verslag!

’s Ochtends rustig ontbijten en even de rekening voor de toeristenbelasting voldaan. Zoals alles hier; kost geen scheet, 2€ per kamer per dag. Daarna nog even koffie op de kamer en alles inpakken. De boel in de auto laden en op weg naar Heraklion. 
Onderweg is José blij dat ze de heenweg in het donker heeft gedaan, want de bergen, bochten en dieptes die ze toen niet heeft gezien, konden haar dus ook geen anticiperende angsten bezorgen, waardoor ze dagenlang tegen de terugreis zou opzien.

In Heraklion rijden we eerst naar de Jumbo. Da’s geen supermarkt maar een soort Action in het kwadraat. Parkeerplaats van Jumbo kan vanaf deze zijde niet ingereden worden en ziet er sowieso vol uit, dus maar een blokje omrijden. In een vervallen industrieterrein parkeerplaats gevonden en de Jumbo zit op een paar honderd meter afstand. Daar scoren we kadootjes voor de kleinkinderen.

Volgende stop: Knossos, een archeologisch site van een enorm paleis. Schijnt, na het Pantheon, de belangrijkste archeologische site van Griekenland te zijn. Het is een kwartiertje rijden vanaf het centrum van Heraklion, en de weg is goed te doen. Op het botte rijgedrag van sommige Papadopoulossen en Mamadopoulossen na. De Griekse verkeersdeelnemers lijken uiteen te vallen in twee types; Type 1 geeft een ander de ruimte en steekt vriendelijk zijn/haar hand op als je hem/haar de ruimte geeft. Type 2 is van “Opzij, opzij, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast!”. Van dat laatste type wonen er veel in Heraklion. 
Aangekomen bij Knossos zoeken en vinden we een parkeerplaats. Als we zijn uitgestapt, realiseren we ons dat we nog honderden meters van het paleis verwijderd zijn en elk beschikbaar lapje grond als parkeerplaats gebruikt wordt. We voorzien dat het bezoek aan het paleis zal bestaan uit het schuifelen in een grote menigte en pogingen om door de meute heen nog iets te zien. Omkeren dus. Ik signaleer aan een naderende toerist dat mijn plekje vrijkomt en hij houdt met zijn auto graag het overig parkeerverkeer tegen, zodat ik in alle rust kan uitparkeren. Woordeloze samenwerking is een mooi iets.

In mijn haast om de menigte te ontvluchten, ben ik een weggetje ingereden, waarvan ik merk dat het niet helemaal de goedkeuring van mijn ega kan wegdragen. De versnelde ademhaling spreekt boekdelen en ik kan haar niet helemaal ongelijk geven. Gelukkig realiseert ze zich dat het op luide toon uitspreken van haar afkeuring, niet bijdraagt aan een veilige afhandeling van de afdaling. In een smalle haarspeldbocht ontmoet ik een tegenligger en ondanks een bumperklevende achtervolger, weet ik door schuin achteruit te manoeuvreren de tegenligger voldoende speling te geven om mij met ware doodsverachting te passeren.

Terwijl ik tot Zeus (of hoe de lokale oppergod hier ook mag heten) bid om het aantal tegenliggers te beperken, weten we ongeschonden de begane grond te bereiken. De tactiek was: goed uitkijken naar uitwijkplaatsen en die ook gebruiken zodra er een tegenligger in beeld komt.

We rijden vervolgens naar P2 bij de haven. De slagboom gaat open, maar er verschijnt geen bonnetje. Toch maar doorrijden, voordat de slagboom zich bedenkt. Na uitstappen even terugkijken richting slagboom en ik zie dat iedereen deze methode volgt. Er staan borden met ‘Pay before exit’, maar alles bij de betaalautomaat is in het cyrillisch geschreven, maar het had net zo goed Sanskriet kunnen zijn. Probleem voor later. We lopen richting Koulés, da’s een groot Venetiaans fort in de haven. Prachtig hier, een enorm lange strekdam, die later vanavond vanuit het vliegtuig nog zien. In de haven een mix van luxe jachten en Griekse vissersbootjes. In de verte zijn enorme ferry’s en cruiseschepen te zien. 
Na een en ander bewonderd te hebben, lopen we de stad in. De gebruikelijke souvenir winkels en eettentjes. We strijken ergens neer en bestellen cappuccino en beiden een broodje met traditionele worst. Erg lekker, en voedzaam omdat er ook patatjes tussen het broodje zitten. Bij het afrekenen trek ik mijn pinpas, maar de juffrouw roept dat er geen verbinding is met het pinapparaat. Aangezien ik niet meer genoeg cash heb, vraagt ze of ik via paypal kan betalen. Ik gebruik paypal zelf ook en weet dat dat betrouwbaar is, dus steek mijn browser aan: alles in het cyrillisch, dus geen chocola van te maken. Het duurt de juf te lang, dus opeens is de verbinding met het pinapparaat hersteld. A miracle!! Ach ja, de Griek denkt , over cash hoef je geen belasting te betalen.

Verderop in de stad bezoeken we de Agios Titus kerk, prachtig! Het blijkt dat de Schedel van goeie ouwe Agios verstopt zit in een te bezichtigen ‘poef’. Zie foto.

We kijken nog even bij de Venetiaanse loggia, en hierna krijgt José een roosje aangeboden. Terwijl ik door mijn tanden sis “Niet aanpakken!”, denkt zij “Wat aardig!”  De wereld zo positief zien is ook een zegen. Nadat ze zich realiseert wat de bedoeling is, geeft ze met een ‘Oh, no no!’ het roosje terug. De jongedame gaat elders haar geluk beproeven.

Terug naar de auto, en het mysterie van het ontbrekende bonnetje. Onderweg vermeld ik aan José dat het handig van die Grieken zou zijn als ze op het beeldscherm van de parkeerautomaat wat vlaggetjes zouden plaatsen, zodat je je voorkeur qua taal kunt aangeven. Voor mij is een dame bezig bij de automaat en ik kijk nieuwsgierig mee. Zij ontwaart een wereldbolletje en na het aanklikken ervan verschijnen er feestelijke vlaggetjes. Zij kiest de Union Jack en rondt de betaalprocedure af. Ik bedank haar voor het ontrafelen van het mysterie, maar ze kijkt me aan of ik een verwarde zwerver ben. Echter, het parkeeravontuur is voor mij nog niet afgelopen: om de rekening te kunnen opmaken moet de automaat wel je kenteken weten. Maar wie weet nu het kenteken van zijn huurauto? Dat heb ik afgelopen week bij het parkeren in Matala geleerd: in plaats van mij terug te laten lopen naar mijn auto, zei de vriendelijk dame daar bij de kassa: “Kijk maar even op je sleutelhanger.”

Dus die tactiek zou hier ook moeten werken. Het kenteken op de sleutelhanger ingetikt, maar de automaat kent mijn kenteken niet. Teruggelopen naar de auto blijkt de verhuurder een beroerd handschrift te hebben. We lezen beiden op de sleutelhanger een H waar op het kenteken een M staat. Een nieuwe poging met een M ipv H werkt wel. Nu we ontsnapt zijn aan het parkeerterrein op naar het vliegveld.

Aangekomen bij het vliegveld eerst je weg vinden in het doolhof van parkeerterreinen van verhuurders. Aangekomen bij Monza (zo heet ie) staat een lange wachtrij. Ik schat in dat de uitgifte van auto’s langer duurt dan de inname, dus houdt ik mijn sleutelhanger op een opvallende manier in mijn handen. De tactiek slaagt; een dame van de verhuur ziet het en pakt mijn sleutel aan. Ze verdwijnt in kantoor, terwijl ik roep “ready now?” Wat het korte antwoord “Wait!” oplevert. Nadat ze heeft vastgesteld dat ik Jozef ben en ze heeft vastgesteld dat ik het eigen risico heb afgekocht, zodat er bij mij niks meer te halen is, roept ze “is OK!”.

Wij in de hal rustig wachten tot onze incheckbalie bekend is, hierna door de security. Hier moet je overigens door de scan lopen ipv stilstaan (zoals op Schiphol). Dat werd me in niet mis te verstane bewoordingen meegedeeld.

In de vertrekhal een drukte van jewelste. De kreet ‘het kost geen scheet’ gaat hier niet op; je betaald hier 4€90 voor een flesje cola. Maar als je nog uren moet wachten krijg je dorst.

We vertrekken overigens met een half uur vertraging, maar die hebben ze onderweg weer ingehaald. Om half een ‘s nachts landen we op Schiphol (dag 11 !!!) en na een rit over nagenoeg lege snelwegen kruipen we weer in onze eigen mandjes.

Conclusie: op heel Kreta zijn de mensen vriendelijk en zachtaardig, maar daar zou ik in Heraklion niet op rekenen.