Agia Galini, dag 7

Vandaag zijn we van plan om de Imbros Kloof te lopen. Da’s een tippel door een kloof van zo’n 8 kilometer lang. We zijn vroeg uit de veren, om vroeg te ontbijten en vroeg te vertrekken. José heeft beroerd geslapen want ze ziet er enorm tegenop om door de bergen te rijden. Als ze naast de auto een diepte ziet wordt ze helemaal iebelig. Toch tof dat ze meegaat, omdat ze wist hoe graag ik dit wilde lopen.

Het is een rit van zo’n 7 kwartier, maar dat zal best iets langer worden, omdat ik m’n rijstijl moet aanpassen aan Jo’s angsten.  Na een uurtje door de bergen komen we in de buurt van Rethimnon, waarna we zo’n 20 minuten een ‘snelweg’ langs de noordkust aanhouden. Vervolgens weer richting zuiden, en nu worden de bergen serieus. Uiteindelijk aangekomen in Imbros, geparkeerd tegenover een taveerne, waarvan de eigenaar zeer hulpvaardig en spontaan de weg wijst. Tussen neus en lippen deelt ie ook even mee dat we na afloop best wel bij zijn taveerne iets kunnen komen nuttigen. 
De ingang van de kloof is snel gevonden en we kunnen op pad. We zijn niet de enigen met dat idee, maar je hoeft ook niet over de koppen te lopen. Waar je wel over moet lopen is een pad dat grotendeels uit losse keien, groot en klein, bestaat. Soms is het pad trapvormig, met grote treden. Je moet goed kijken waar je je voeten neerzet, anders lig je zo op je snuit. 
Maar de beloning is een prachtig zicht op rotsblokken, immens hoge rotswanden en bomen die schijnbaar horizontaal uit de rotswand groeien. Onderweg zien we nog wat wilde geiten, maar die houden hun afstand. Nog gepoogd om met de drone wat te doen, maar op de eerste plek stond ik niet lekker, wankele ondergrond door de keien, en je keek in feite alleen recht tegen de zon in. En op de tweede plek zaten we al zo diep in de kloof dat we niet voldoende satellieten konden ontvangen om stabiel met de drone te vliegen. Dan maar niet.
Na zo’n 3 uur lopen kwam het eind in zicht, maar goed ook; de beentjes hadden overwerk aan de ongelijke ondergrond. 
Bij het einde was een kleine uitspanning, waar een goedgebekte jongedame de lopers opving om ze in de taxi’s van haar familie te praten (het alternatief is om de kloof weer terug naar boven te lopen). Voor de prijs van 5€ per persoon was de keuze snel gemaakt. De rit omhoog was voor José geen onverdeeld genoegen; een lange aaneenschakeling van haarspeldbochten en het zicht naar beneden werd steeds weidser en dieper.

Na aankomst in Imbros toch even de taveerne van de vriendelijke baas bezocht. Geen bier, omdat ik het angstmonster niet wil voeren. Dus allebei cappuccino. En aangezien we geen van beiden al zin hadden in diner, was de vraag ‘heeft u daar wat zoets bij?’. Eigenlijk niet, maar jullie kunnen wel een Sfakia Pita delen, die is zoet van de honing. Het bleek een soort pannenkoek gevuld met een laagje feta te zijn, waarover je honing moet gieten. Best lekker wel. Na dit culinair avontuur weer snel de thuisreis aangevangen, en ik had het idee dat het angstlevel intussen iets gedaald was. Maar nog niet weg! Want het plan om later deze week Rethimnon te bezoeken mocht het raam uit. 
Nadat we, zonder in ravijnen te storten, Agia Galini weer bereikt hadden, zijn we rap bij het zwembad gaan liggen en hebben we beiden een klein gyros schoteltje besteld en een tzatziki schaaltje om te delen. En zo eindigt weer een dag op Kreta….